W wielu branżach wykonywanie obowiązków zawodowych wiąże się z wielogodzinną pracą przy komputerze i korzystaniem z monitora ekranowego, a możliwość wykonywania pracy jest w praktyce uzależniona od korzystania z okularów korekcyjnych. Czy ich zakup można wliczyć do firmowych kosztów? Wątpliwości rozwiewa Ministerstwo Finansów.
Do Ministerstwa Finansów trafiła interpelacja, w której poseł Janusz Kowalski pyta o możliwość zaliczenia okularów korekcyjnych wykorzystywanych w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodu. Na początku zaznacza, że w praktyce stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organy podatkowe co do zasady uznają, że wydatki na zakup okularów korekcyjnych nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej ani odliczone w ramach podatku PIT.
Janusz Kowalski zwraca uwagę, że w wydawanych interpretacjach indywidualnych wskazuje się, że tego rodzaju wydatek ma charakter osobisty, związany przede wszystkim z ochroną zdrowia podatnika, a nie z osiąganiem przychodów z działalności gospodarczej. W konsekwencji przyjmuje się, że brak jest wystarczającego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatku na okulary korekcyjne a uzyskiwanymi przychodami.
Co w branżach, w których takie okulary są potrzebne?
Poseł zwraca uwagę, że stanowisko to budzi jednak wątpliwości w kontekście realiów prowadzenia współczesnej działalności gospodarczej. Dodaje, że w wielu branżach wykonywanie obowiązków zawodowych wiąże się z wielogodzinną pracą przy komputerze i korzystaniem z monitora ekranowego, a możliwość wykonywania pracy jest w praktyce uzależniona od korzystania z okularów korekcyjnych.
Dlatego poseł Janusz Kowalski prosi Ministerstwo Finansów o stanowisko w kilku kwestiach dotyczących możliwości odliczenia okularów. Poseł otrzymał odpowiedzi od Jarosława Nenemana, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów.
Co odpowiedział wiceminister?
Jarosław Neneman na początku zaznaczył, że wydatki na nabycie okularów korekcyjnych są oceniane pod kątem możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy PIT. Zgodnie z tą zasadą kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Z ogólnej zasady zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy PIT wynika, że wydatek poniesiony przez podatnika może być brany pod uwagę przy ustalaniu dochodu do opodatkowania jedynie wówczas, gdy służy osiągnięciu przychodów, czyli istnieje związek przyczynowy pomiędzy kosztem a możliwością uzyskania przychodów, rozumianą również jako zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.
Jednocześnie wydatek ten nie może występować w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, określonych w art. 23 ustawy PIT. Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów. Poniesione wydatki nie mogą mieć również charakteru osobistego.
Co jest celem wydatku na zakup okularów korekcyjnych?
Jak podkreśla wiceminister finansów, bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem wydatku na nabycie okularów korekcyjnych, jest korekcja wady wzroku osoby prowadzącej działalność gospodarczą, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Wydatek poniesiony na nabycie okularów korekcyjnych, które mogą być wykorzystywane przy różnych okazjach, a nie wyłącznie w celu prowadzonej działalności gospodarczej, ma charakter osobisty.
W podsumowaniu Jarosław Neneman informuje, że Ministerstwo Finansów nie planuje podjęcia działań w postulowanym w interpelacji kierunku, tj. w zakresie doprecyzowania zasad kwalifikowania na gruncie podatku PIT wydatków ponoszonych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą na zakup okularów korekcyjnych wykorzystywanych podczas wykonywania obowiązków zawodowych – w szczególności w sytuacji, gdy charakter działalności wymaga wielogodzinnej pracy przy monitorze ekranowym.
Źródło: Sejm RP
