Jak poprawnie liczyć terminy podatkowe?

Terminy podatkowe mogą być ustalane w dniach, miesiącach, latach. Znajomość zasad ich obliczania gwarantuje podatnikom terminowe wykonanie obowiązków podatkowych oraz korzystanie z przysługujących praw. Ujemnych skutków spóźnienia można uniknąć, jeżeli termin materialny zostanie odroczony, a termin procesowy – przywrócony.

Terminy podatkowe

Terminy podatkowe są wyznaczone w dwojaki sposób: jako określony dzień w miesiącu, kwartale lub roku albo jako kończące się z upływem pewnego okresu.

Terminy zaliczane do pierwszej grupy wskazują dzień, przed upływem którego należy wywiązać się z obowiązku wynikającego z przepisów prawa podatkowego. W ten sposób określa się zasadniczo terminy składania deklaracji i zapłaty podatków, np. PIT-37 za dany rok podatkowy składa się od 15 lutego do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Dla Prenumeratorów GOFIN
	Kalendarz terminów podatkowych dostępny w serwisie terminy.gofin.pl

Terminy z drugiej grupy kończą się po upływie pewnej liczby dni, tygodni, miesięcy lub lat. Zasady ich obliczania zostały uregulowane w art. 12 § 1-4 Ordynacji podatkowej. Termin określony w dniach upływa o północy ostatniego dnia z wyznaczonej liczby dni. Uwzględnia się dni robocze i wolne od pracy. Jeżeli początkiem jest jakieś zdarzenie, w wyliczeniach pomija się dzień wystąpienia tego zdarzenia, np. przy obliczaniu terminu wniesienia odwołania od decyzji nie uwzględnia się dnia doręczenia decyzji. Termin biegnie od dnia następującego po tym zdarzeniu (przykład 1). Termin określony w tygodniach mija z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Termin ustalony w miesiącach kończy się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca (przykład 2). Termin w latach upływa z tym dniem w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.

Dzień wolny

Skutkiem upływu terminu w dniu wolnym od pracy jest jego przesunięcie.

W przypadku gdy ostatni dzień terminu wypada w sobotę, niedzielę lub święto będące dniem ustawowo wolnym od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych (art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej). Świętami ustawowo wolnymi od pracy są: 1 stycznia (Nowy Rok), 6 stycznia (Święto Trzech Króli), pierwszy i drugi dzień Wielkiej Nocy, 1 maja (Święto Pracy), 3 maja (Święto Narodowe Trzeciego Maja), pierwszy dzień Zielonych Świątek, dzień Bożego Ciała, 15 sierpnia (Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny), 1 listopada (Wszystkich Świętych), 11 listopada (Narodowe Święto Niepodległości), 24, 25 i 26 grudnia (Wigilia i Święta Bożego Narodzenia).

Ministerstwo Finansów zaproponowało, aby możliwość przesunięcia ostatniego dnia terminu przypadającego na sobotę, niedzielę lub święto będące dniem ustawowo wolnym od pracy na pierwszy dzień roboczy dotyczyła tylko terminów do wykonania czynności, a więc np. złożenia deklaracji, zapłaty podatku czy wniesienia odwołania od decyzji, ale już nie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Ustawa nowelizacyjna w tym zakresie Ordynację podatkową jest na etapie prac parlamentarnych (druk sejmowy nr 2287).

Ostatni dzień terminu wypadający w sobotę, niedzielę lub święto będące dniem ustawowo wolnym od pracy nie przesuwa się na pierwszy dzień roboczy, jeżeli ustawy podatkowe wskazują, że termin się nie przesuwa. Tak jest m.in. w przypadku składania deklaracji VAT przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby procedury unijnej (art. 130c ust. 3 ustawy o VAT) czy przez podmioty zagraniczne zidentyfikowane na potrzeby procedury nieunijnej (art. 133 ust. 2a ustawy o VAT). Wspomniane deklaracje VAT składa się za okresy kwartalne w terminie do końca miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale. Termin ten upływa również wtedy, gdy jego ostatni dzień przypada na sobotę, niedzielę lub święto będące dniem ustawowo wolnym od pracy.

Sposób na spóźnienie

Sposobami na uniknięcie negatywnych skutków niedotrzymania terminu jest jego odroczenie albo przywrócenie.

Odroczeniu podlegają terminy materialnoprawne. Dotyczy to wyłącznie terminów, które jeszcze nie upłynęły. Odroczenie terminu płatności podatku lub zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę następuje na podstawie art. 67a i art. 67b Ordynacji podatkowej. Inne terminy materialnoprawne wynikające z przepisów prawa podatkowego, np. do złożenia zeznania podatkowego, są odraczane w oparciu o art. 48 Ordynacji podatkowej. Odroczeniu nie podlegają terminy wymienione w art. 48 § 1 Ordynacji podatkowej. Są to terminy m.in.: zwrotu nadpłaty podatku, złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot nadpłaty, wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za cudze zaległości podatkowe oraz przedawnienia zobowiązania wynikającego z tej decyzji, przedawnienia zobowiązania podatkowego, przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe lub dodatkowe zobowiązanie w VAT.

Urząd skarbowy może odroczyć termin na wniosek podatnika (złożony przed upływem terminu) w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika interesem publicznym. Podatnik powinien wykazać, co i dlaczego przemawia za wyznaczeniem innej – indywidualnej – daty dopełnienia określonego obowiązku podatkowego. Dobrze jest dołączyć potwierdzające to dowody. Osoby i podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a ubiegające się o odroczenie terminu płatności podatku lub odroczenie zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, są zobligowane do spełnienia dodatkowych wymogów. W ich przypadku brane są pod uwagę również regulacje dotyczące pomocy publicznej. Przedsiębiorcy mogą otrzymać ulgę: niestanowiącą pomocy publicznej, stanowiącą pomoc de minimis (w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis) lub stanowiącą pomoc publiczną na cele wskazane w art. 67b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Terminy procesowe, np. do wniesienia odwołania od decyzji urzędu skarbowego, mogą być po ich upływie przywrócone. Wskazuje tak art. 162 § 4 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu prowadzone jest na wniosek zainteresowanego. Wnioskodawca musi uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi. Powinien wykazać, że dochował należytej staranności, ale w wyniku obiektywnych i niezależnych od niego przeszkód nie było możliwe terminowe dokonanie danej czynności (także za pomocą osób trzecich). Dyskredytujący jest jakikolwiek stopień zawinienia – nawet lekkie niedbalstwo. Wniosek musi być wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie trzeba dopełnić czynności, dla której ten termin był określony, np. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji należy złożyć odwołanie.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.)

Ustawa z dnia 11.03.2004 r. o VAT (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)

Gazeta Podatkowa nr 38 (2330) z dnia 2026-05-11

Rozpoczęcie działalności gospodarczej – obowiązki w VAT. Wszystko na ten temat w poradniku na GOFIN.pl