Po niedawnych zmianach pracodawca może wypłacić ekwiwalent pieniężny za urlop w terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę ustalonym w firmie, a gdy nie jest to możliwe – najpóźniej w ciągu 10 dni od rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. A czy płatnik może zastosować ulgę dla pracującego seniora po rozwiązaniu z podatnikiem stosunku pracy? Czy będzie to wymagało kolejnego oświadczenia pracownika? Tego dotyczyła jedna z niedanych interpretacji podatkowych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej finansów trafił wniosek o indywidualną interpretację podatkową dotyczącą ulgi dla pracującego seniora i zmian w przepisach dotyczących ekwiwalentu za urlop.
Komu ulga dla pracującego seniora?
Przypomnijmy, że pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, którzy osiągnęli wiek emerytalny – czyli 60 lat w przypadku kobiet i 65 lat w przypadku mężczyzn – i nie rozwiązali przedmiotowej umowy, a tym samym mimo nabycia uprawnienia nie otrzymują emerytury ani renty rodzinnej, po złożeniu stosownego wniosku o spełnieniu warunków mogą korzystać z ulgi dla pracującego seniora, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Limit przychodów objętych ulgą dla pracującego seniora wynosi 85 528 zł rocznie.
Wspomniani pracownicy podlegają z tytułu stosunku pracy ubezpieczeniom społecznym w rozumieniu ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W związku z przejściem na emeryturę i tym samym rozwiązaniem umowy o pracę, pracownicy ci nabywają uprawnienie do ostatniego wynagrodzenia miesięcznego, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za urlop oraz w niektórych przypadkach określonych przepisami prawa nagrody jubileuszowej.
Na czym polegała zmiana w przepisach?
Jak zwraca uwagę wnioskujący o interpretację, w dotychczasowym stanie prawnym zasady wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy były ściśle powiązane z momentem ustania stosunku pracy. Roszczenie o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za pracę stawało się wymagalne w dniu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy.
Oznaczało to, że pracodawca był zobligowany do rozliczenia się z pracownikiem najpóźniej w ostatnim dniu jego zatrudnienia, niezależnie od przyjętego w zakładzie pracy stałego terminu wypłaty wynagrodzeń.
W tym zakresie 27 stycznia 2026 r. nastąpiły zmiany. Od tego dnia pracodawca ma dokonać wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę ustalonym w danej firmie, zgodnie z obowiązującymi przepisami o terminowym wypłacaniu wynagrodzeń – art. 85 w związku z art. 171 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.), a gdy nie jest to możliwe – najpóźniej w ciągu 10 dni od rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy.
Tym samym zarówno ekwiwalent za urlop, jak i ostatnie wynagrodzenie za pracę mogą zostać wypłacone już po ustaniu stosunku pracy.
Główne pytanie we wniosku o interpretację brzmi: czy płatnik może zastosować ulgę dla pracującego seniora, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po rozwiązaniu z podatnikiem stosunku pracy?
Oświadczenie potwierdzające spełnianie warunków
W odpowiedzi Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwraca uwagę, że płatnik przy poborze zaliczki na podatek uwzględnia zwolnienie w ramach tzw. ulgi dla pracujących seniorów, jeżeli podatnik złoży mu oświadczenie sporządzone na piśmie, w którym potwierdzi spełnianie warunków do stosowania tego zwolnienia. Płatnik powinien zastosować ulgę najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymał oświadczenie. Oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
Jednocześnie Dyrektor KIS podkreśla, że oświadczenie złożone w trakcie zatrudnienia traci ważność z chwilą rozwiązania stosunku pracy. Oznacza to, że z chwilą ustania umowy o pracę, czyli gdy pracownik rozwiązał umowę o pracę w związku z przejściem na emeryturę, złożone przez niego oświadczenie automatycznie traci ważność bez względu na to, czy je wycofał.
Jednak literalne brzmienie art. 31a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również żaden inny przepis ww. ustawy nie wyklucza możliwości składania przez podatnika nowych wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego (np. wygaśnięciu umowy zlecenia, rozwiązaniu umowy o pracę). Brak możliwości składania wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego nie został również wskazany w treści Objaśnień podatkowych z 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku.
W konsekwencji – jak podkreśla Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej – należy przyjąć, że po rozwiązaniu umowy o pracę podatnik nie traci uprawnienia do złożenia płatnikowi oświadczenia o stosowaniu zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Płatnik ma obowiązek przyjąć takie oświadczenie i uwzględnić je przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od świadczeń wypłacanych po ustaniu stosunku pracy – najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym oświadczenie zostało złożone. W zależności od okoliczności oraz możliwości technicznych płatnika, oświadczenie może być zastosowane również do wypłat dokonanych niezwłocznie po jego otrzymaniu.
Warunek: złożenie nowego oświadczenia
Zatem – konkludując – nie ma przeszkód, aby po ustaniu stosunku prawnego płatnik mógł zastosować ulgę dla pracującego seniora, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym warunkiem zastosowania tej ulgi, jest złożenie przez podatnika nowego oświadczenia, o tym, że spełnienia on warunki do ulgi dla seniora, które będzie mogło mieć wpływ na obliczanie zaliczki na podatek od świadczeń dokonywanych po ustaniu stosunku prawnego.
Jak dodaje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej: płatnik może więc przyjąć nowe oświadczenie po ustaniu zatrudnienia i uwzględnić je przy wypłatach świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, dokonywanych po tej dacie. Złożone przez podatnika po ustaniu stosunku pracy nowe oświadczenie o spełnieniu warunków do stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnik powinien uwzględnić najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu otrzymania oświadczenia, aż do jego odwołania. Płatnik może także uwzględnić je niezwłocznie po jego otrzymaniu.
Oświadczenie nie traci mocy z końcem roku podatkowego. Zachowuje ono ważność aż do jego odwołania przez podatnika lub – w przypadku, gdy płatnik zna stan faktyczny i prawny podatnika – wystąpienia przesłanek wyłączających zwolnienie.
Źródło: Interpretacja indywidualna z 27 marca 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.218.2026.1.MKA – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
