Pobierz e-pity 2018

Stanowiska organów podatkowych w zakresie kompletności dokumentacji przy WDT

06.05.2015 10:00 (aktualizacja: )

Stanowiska organów podatkowych w zakresie kompletności dokumentacji przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) to wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dostawa towarów musi nastąpić w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT transakcja ta podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, przy zachowaniu szeregu warunków:

  1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej,
  2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju,
  3. podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Stanowiska organów podatkowych w zakresie kompletności dokumentacji przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów

Żródło: East News

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

  1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
  2. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

Z ust. 11 powyższego przepisu wynika natomiast, iż w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

  1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
  2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
  3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
  4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Art. 42 ust. 12 pkt 2 ustawy o VAT stanowi natomiast, że jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Podatnicy często mają problemy ze zgromadzeniem dokumentacji wskazanej w przepisach, w szczególności listów przewozowych, na których nabywca potwierdził dostarczenie do niego towarów.

Należy jednak wskazać, że stanowisko sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 42 Ustawy VAT jest dla podatników dość przychylne. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 października 2010 r. o sygn. I FPS 1/10 wskazano, że: W świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.”

W przywołanej uchwale NSA zajął więc stanowisko, że podatnik ma pewną swobodę w doborze dokumentów, którymi udowodnić może dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dokumenty takie jednak łącznie potwierdzać muszą fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Analogiczne stanowisko zajął również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r. o sygn. III SA/Wa 1227/10) oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r. o sygn. I SA/Łd 1287/10.

Podobnie liberalne stanowiska prezentują również organy podatkowe, w tym m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 8 stycznia 2014 r. o sygn. ILPP4/443-465/13-6/ISN, który wskazuje, że dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju” oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia  4 lipca 2014 r. o sygn. ILPP4/443-169/14-2/BA, który potwierdza, że „podatnik nie musi posiadać dokumentu CMR. Ważne jest jedynie to, aby inne zgromadzone przez Spółkę dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego”.

Podsumowując, powołane powyżej stanowiska potwierdzają zatem dość liberalne podejście sądów i organów do dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Istotą dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki 0% jest to, by dokumentacja ta łącznie zawierała informacje z których wynika, że określony towar został wywieziony z terytorium kraju oraz został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego. Organy nie obstają bezwzględnie przy konieczności posiadania dokumentów przewozowych (CMR).

Magdalena Goławska, Axon Tax