Pobierz e-pity 2018

Bez wynagrodzenia chorobowego

18.10.2011 10:00 (aktualizacja: )

Pracownik ma prawo za każdy dzień choroby do wynagrodzenia bądź zasiłku chorobowego. Są jednak przypadki, w których świadczenie to się nie należy.

Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa zasiłek chorobowy nie przysługuje:

  1. za okresy niezdolności do pracy, w których osoba ubezpieczona zachowała prawo do wynagrodzenia (czyli za okres wynagrodzenia chorobowego – pomiędzy 1 a 33 dniem urlopu chorobowego, oraz odpowiednio między 1 a 15 dniem przy osobach, które ukończyły 50 rok życia; jeżeli osoba od 1 dnia zwolnienia pobiera zasiłek, a nie wynagrodzenie chorobowe – ograniczenie nie występuje; zasada ma za zadanie ograniczenie dublowania się świadczeń). Okresy te wlicza się do okresu zasiłkowego,
  2. za okresy niezdolności do pracy przysługujące w czasie urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego, a także tymczasowego aresztowania, odbywania kar pozbawienia wolności. Wyjątek stanowią tu osoby ubezpieczone wykonujące odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Okresów tych nie wlicza się do okresu zasiłkowego,
  3. po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy,
  4. gdy osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową objętą obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym (w myśl zasady – jeśli choruję – to nie mogę pracować, nawet na innym etacie; zasady tej powinny przestrzegać przede wszystkim osoby zarobkujące na etacie i dodatkowo prowadzące jednoosobową działalność – rozwiązaniem jest pełnomocnictwo do działania na ten czas udzielone osobie trzeciej),
  5. gdy osoba niezdolna do pracy nie nabyła prawa do zasiłku w czasie podlegania obowiązkowi opłacania składek na ubezpieczenie chorobowe, czyli przez określony czas rozpoczynający okres podlegania ubezpieczeniu chorobowemu (np. w myśl zasady ogólnej ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego jeśli w tym czasie wystąpi niezdolność do pracy – może wystąpić prawo do zwolnienia chorobowego ale bez prawa do zasiłku),
  6. gdy osoba niezdolna do pracy uprawniona jest do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,
  7. gdy osoba niezdolna do pracy podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników.

Zawinienie pracownika

Zasiłek chorobowy nie przysługuje również w sytuacji wykazania winy po stronie pracownika m.in., gdy:

  • pracownik został odsunięty od pracy z powodu podejrzenia o nosicielstwo zarazków choroby zakaźnej i jednocześnie odmówił zaproponowanego przez pracodawcę podjęcia innej pracy niezabronionej takim osobom, odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym lub które może wykonywać po uprzednim przeszkoleniu,
  • niezdolność do pracy pracownika została spowodowana umyślnym przestępstwem lub wykroczeniem dokonanym przez tego pracownika, ale wyłącznie, gdy zostało ono stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Udowodnienie nieumyślności* zarzucanego czynu nie pozbawi pracownika zasiłku. Zasiłek nie będzie wypłacony jeśli nie ogłoszono prawomocnego wyroku sądu, gdyż prawo do zasiłku nie może zostać ograniczone. Istnieje natomiast prawo regresu ze strony ZUS w przypadku, gdy najpierw zasiłek wypłacono, a następnie ten wyrok został orzeczony,
  • niezdolność do pracy powstała z powodu nadużycia alkoholu (w tym przypadku zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres pierwszych pięciu dni tej niezdolności) – stwierdza się to literą „C” w zaświadczeniu lekarskim,
  • osoba niezdolna do pracy wykonuje pracę zarobkową w okresie orzeczonej niezdolności, lub wykorzystuje zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Zasada ta obejmuje cały okres zwolnienia. Wystarczy jeden dzień pracy by nieodwracalnie utracić zasiłek chorobowy,
  • zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane.

* niezależnie od formy, gdy popełnia czyn na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał (lekkomyślność) albo mógł przewidzieć (niedbalstwo)

Uwaga ! Kara za sfałszowanie zaświadczenia lekarskiego

Zgodnie z art. 270 kodeksu karnego karze za sfałszowanie dokumentów podlega nie tylko osoba, która podrabia dokument, lecz także osoba, która zleciła jego podrobienie. Przestępstwo to zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności, bądź karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Iwona Karkus
Bankier.pl

  • data utworzenia: 18-10-2011
  • data modyfikacji: 01-06-2015