Zwolnienia

Zwolnienia w podatku leśnym określa parlament w ustawie o podatku leśnym albo rada gminy w swojej uchwale.

Ustawa obniża stawkę podatku leśnego dla lasów ochronnych oraz lasów wchodzących w skład rezerwatów przyrody i parków narodowych o 50%. Uznanie lasu za las ochronny następuje na podstawie decyzji ministra właściwego dla spraw ochrony środowiska. Wniosek w tej sprawie podlega zaopiniowaniu przez Radę gminy. Zgodnie z art. 15 u.l., za las ochronny można uznać las, który:

• chroni glebę przed zmywaniem lub wyjałowieniem, powstrzymuje osuwanie się ziemi, obrywanie się skał lub lawin;
• chroni zasoby wód powierzchniowych lub podziemnych, reguluje stosunki hydrologiczne w zlewni oraz na obszarze wododziałów;
• ogranicza powstawanie lub rozprzestrzenianie się lotnych piasków;
• są trwale uszkodzone na skutek działalności przemysłu;
• stanowią drzewostany nasienne lub ostoje zwierząt i stanowiska roślin podlegających ochronie gatunkowej;
• mają szczególne znaczenie przyrodniczo-naukowe lub dla obronności i bezpieczeństwa państwa;
• są położone:
• w granicach administracyjnych miast i w odległości do 10km od granic administracyjnych miast liczących ponad 50 tys. mieszkańców;
• w strefach ochronnych uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej;
• w strefie górnej granicy lasów (w górach).

Ustawa zwalnia z podatku leśnego:

• lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat, co zachęca właścicieli do tworzenia starszych drzewostanów, przedstawiających większą wartość gospodarczą i przyrodniczą;
• lasy wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, co następuje na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego w drodze decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do rejestru zabytków może zostać wpisany las stanowiący część krajobrazu kulturowego, będący formą zaprojektowanej zieleni, będący miejscem upamiętniającym wydarzenia historyczne;
• użytki ekologiczne - zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów mających znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej - naturalne zbiorniki wodne, śródpolne i śródleśne, oczka wodne, kępy drzew i krzewów, bagna i torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy, kamieńce, siedliska przyrodnicze oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, ich ostoje oraz miejsca rozmnażania lub miejsca sezonowego przebywania; użytki ekologiczne tworzy wojewoda w drodze rozporządzenia albo rada gminy w drodze uchwały;
• uczelnie w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365);
• publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie lasów zajętych na działalność oświatową;
• organy prowadzące te szkoły, placówki i zakłady, odpowiednio z tytułu zarządu, użytkowania lub użytkowania wieczystego nieruchomości szkolnych;
• placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk w rozumieniu ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. Nr 75, poz. 469 z późn. zm.);
• prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), w zakresie lasów wymienionych w decyzji w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej lub zgłoszonych wojewodzie – zajętych na prowadzenie tego zakładu; zwolnienie nie dotyczy lasów będących w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących prowadzącymi zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej (lasy wydzierżawione);
• jednostki badawczo-rozwojowe w rozumieniu ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388 z późn. zm.);
• przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego uzyskanym na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 179, poz. 1484) w zakresie przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie przez nich badań i prac rozwojowych (zwolnienie to stanowi pomoc de minimis).

Rada gminy

Rada gminy może obniżyć średnią cenę sprzedaży drewna przyjmowaną jako podstawa obliczania podatku leśnego na obszarze gminy, co w konsekwencji spowoduje obniżenie podatku leśnego w stosunku do wszystkich podatników i wszystkich lasów. Cena nie może zostać obniżona do 0 zł, gdyż stanowiłoby to zniesienie podatku.

Rada gminy w drodze uchwały może wprowadzać zwolnienia przedmiotowe (odnoszące się do określonego rodzaju lasów) - z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Tego rodzaju uchwały przyznają ulgi wszystkim podatnikom posiadającym las określonego rodzaju. Określenie jednak lasu w taki sposób, aby tylko jeden czy kilku (bardzo niewielu) podatników mogło z ulgi skorzystać, należy uznać za niezgodne z Konstytucją.

Rada gminy nie może stosować zwolnień podmiotowych.