Prawo podatkowe odrębną gałęzią prawa

Prawo podatkowe stanowi odrębną gałąź prawa, w szczególności odrębną od prawa finansowego.

Uzasadniają to nie tylko względy merytoryczne, związane z przedmiotem regulacji, ale również zasady podstawowe prawa podatkowe, nie wyrażone co prawda w Ordynacji podatkowej, ale istniejące i stosowane w praktyce.

Profesorowie Bogumił Brzeziński oraz Wlodzimierz Nykiel w artykule Zasady ogólne prawa podatkowego (Przegląd podatkowy 2002/3) wyodrębnili i opisali nastęujące zasady prawa podatkowego:

• zasadę wykorzystywania wątpliwości na korzyść podatnika;
• zasadę ograniczonego stosowania analogii przy interpretacji prawa podatkowego;
• zasadę trwałości uprawnień podatnika do korzystania z ulg i zwolnień podatkowych;
• zasadę respektowania pojęć przejętych z innych dziedzin prawa;
• zasadę stosowania przepisów uchylonych dla oceny zdarzeń, które miały miejsce w czasie, gdy obowiązywały;
• zasadę stosowania przepisów dotychczasowych dla prowadzenia spraw wszczętych pod ich rządami w braku przepisów przejściowych.

Nie tylko zresztą przedstawiciele nauki prawa uznają, iż prawo podatkowe jest odrębną gałęzią prawa. Stwierdzały to wielokrotnie również sądy, np.:

• Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2006 r. III SA/Wa 1060/06: "(...) prawo podatkowe jest odrębną gałęzią prawa od prawa cywilnego (...);
• Naczelny Sąd Adminstracyjny (przed zmianami ustrojowymi sądów w 2004 r.) we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 maja 2002 r. I SA/Wr 2964/99: "(...) prawo podatkowe ma charakter odrębnej gałęzi prawa (...)";
• Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1997 r. III ZP 7/97: "(...) prawo podatkowe stanowi odrębną gałąź prawa (...).