Według WSA umowy dożywocia nie należy traktować jako umowy odpłatnej, stąd po stronie dożywotnika (zbywcy nieruchomości), nie należy wykazywać przychodu z przeniesienia własności nieruchomości.

Jeżeli uznać, że umowa jest wzajemna i nieodpłatna, to o stronie nabywcy nieruchomości powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego jej nabycia. Odpowiednio przychód powstaje po stronie nabywającego prawo do dożywotnich świadczeń.

Świadczenia w naturze

Wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stanowisko przeciwne

Strony umowy otrzymują wzajemnie świadczenia (nieruchomość – za świadczenie w naturze), co bardziej przekonuje do traktowania zobowiązania wzajemnego jako odpłatne. Warto dodać że wartość świadczenia wzajemnego nie jest z góry pewna Inie można tej wartość wskazać. Przekonuje to do podatkowego niewykazywania przychodu z umowy dożywocia.

„Dla nabywcy zatem umowa ta stanowi zobowiązanie do dokonywania na rzecz dożywotnika zawartych w umowie świadczeń i do czasu ewentualnego zbycia nabytej na jej podstawie nieruchomości nie będzie stanowić źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w momencie nabycia. Ponadto jak trafnie zauważyła wnioskodawczyni, po jej stronie nie powstanie przychód określony w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Zauważyć należy, że przychodem wymienionym w tym przepisie mogą być m. in. inne nieodpłatne świadczenia. Umowa o dożywocie jak wykazano powyżej, jest umową odpłatną, tym samym trudno jej przyznać nieodpłatny charakter skoro nabywca jest zobowiązany do szeregu świadczeń na rzecz dożywotnika”.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 21 październik 2010 r., sygn. akt IBPBII/2/415-833/10/CJS

Działalność czy prywatnie