Koniec ulgi dla sponsorów sportu [2006.07.22)

Ulga na sponsoring sportowy znika 1 stycznia 2007r. gdyż wprowadził ją Senat, a nie Sejm. Rok 2006 jest ostatnim, w którym możesz z niej skorzystać.

Kwestionowane przepisy ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym zostały wprowadzone do porządku prawnego z naruszeniem konstytucyjnie określonej procedury.

20 lipca 2006 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Prokuratora Generalnego dotyczący prawidłowego procesu legislacyjnego - wniesienie poprawek przez Senat.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 60 pkt 2 i art. 61 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym są niezgodne z art. 7, art. 118 ust. 1 i art. 121 ust. 2 Konstytucji. Wyrok nosi sygnaturę K 40/05.

Trybunał stwierdził, że kwestionowane przepisy ustawy zostały wprowadzone do porządku prawnego z naruszeniem konstytucyjnie określonej procedury, co wystarcza, żeby uznać ich niekonstytucyjność. Z tego względu ocena zarzutu niezgodności kwestionowanych przepisów z zasadą określoności jest zbędna. Właściwą drogą do wprowadzenia takich uregulowań, byłoby skorzystanie przez Senat z przysługującego mu prawa inicjatywy ustawodawczej. Trybunał podkreślił, że konstytucja przewidziała dwie odrębne instytucje - prawo inicjatywy ustawodawczej i prawo do wnoszenia poprawek, aby dać podmiotom uprawnionym możliwość wybrania optymalnej drogi realizacji określonych interesów na różnych etapach postępowania ustawodawczego. Ponadto w związku z sytuacją podatników TK zdecydował, że usunięcie wadliwie uchwalonych norm nastąpi od 1 stycznia 2007 r. Natomiast rozliczenie podatku dochodowego za 2006 r. będzie mogło uwzględniać istnienie ulgi wprowadzonej w ustawie o sporcie kwalifikowanym w niekonstytucyjny sposób.

Rozprawie przewodniczył sędzia TK Marek Mazurkiewicz, a sprawozdawcą była sędzia TK Ewa Łętowska. Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

Do wydania omawianego wyroku doszło w sposób następujący:

Sejm uchwalił ustawę o sporcie kwalifikowanym i przekazał Senatowi w wersji, która nowelizowała ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącznie w zakresie ustanawiającym nowe zwolnienia od obu podatków, odpowiednio dla podatników prowadzących osobiście lub w formie spółki kluby sportowe oraz będących klubami sportowymi w rozumieniu ustawy o sporcie kwalifikowanym, w części dochodów przeznaczonej na szkolenie i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży. Senat w obu nowelizowanych ustawach podatkowych dodał dwa nowe przepisy. Umożliwiały one odliczanie od podstawy opodatkowania do 10 % dochodu z tytułu wydatków poniesionych na działalność niektórych klubów sportowych mających osobowość prawną i licencję sportową (skupiającą co najmniej 50 zawodników, w tym 30 juniorów), przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych. Według Senatu miały one zachęcić sponsorów do wspierania klubów sportowych, w których określoną dyscyplinę sportu uprawiają juniorzy. Sejm ostatecznie uchwalił ustawę w wersji zaproponowanej przez Senat, mimo negatywnego stanowiska Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Komisja wnosiła o odrzucenie poprawek Senatu ze względu na to, że dodane przepisy rozszerzają podstawy prawne dla darowizn na rzecz klubów sportowych.

Prokurator Generalny zakwestionował dodane przez Senat przepisy. Uznał, że Senat w sposób niedopuszczalny rozszerzył nowelizowane ustawy podatkowe. Jego zdaniem poprawki mogą dotyczyć wyłącznie materii, która była przedmiotem ustawy przekazanej Senatowi. Senat nie jest uprawniony do zastępowania treści ustawy treścią zupełnie inną, ponieważ ta może być wyłącznie przedmiotem nowej inicjatywy ustawodawczej. Ponadto dodane przez Senat przepisy pociągają za sobą skutki w sferze finansów publicznych, których nie przewidywał ani rządowy projekt ani pierwotna wersja uchwalonej przez Sejm ustawy. Wszystkie te uchybienia oznaczają naruszenie konstytucyjnych zasad: legalizmu (organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa) oraz określoności przepisów prawa (brak jasności i precyzji sformułowań). Godzi to - zdaniem Prokuratora Generalnego - w zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Źródło: Trybunał Konstytucyjny

powrót do listy aktualności