www.gazetapodatkowa.pl - podatki, rachunkowość, prawo pracy, składki, zasiłki, emerytury, księgowość

Zaświadczenie od pracodawcy na wniosek pracownika

Obowiązki "kadrowe" pracodawcy nie ograniczają się do kompletowania dokumentacji bezpośrednio związanej z przebiegiem zatrudnienia. Czasami prawo obliguje go do udzielenia pomocy byłemu pracownikowi, a nawet jego rodzinie, w uzyskaniu określonych świadczeń. Pomoc ta przejawia się w wydawaniu różnego rodzaju zaświadczeń i wypełnianiu wniosków.

Zakład sporządzi wniosek o rentę

Przyznanie renty lub emerytury wymaga od ubezpieczonego skompletowania dokumentacji, która potwierdzi zarówno prawo do dochodzonego świadczenia, jak i okoliczności mające wpływ na jego wysokość. W wielu wypadkach oznacza to żmudne poszukiwania potrzebnych pism i zaświadczeń, często rozpoczynające się jeszcze na etapie pozostawania w zatrudnieniu. Zakład pracy w okresie tych dokumentacyjnych przygotowań na ogół nie pozostaje bezczynny. Przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS nakładają na niego w takiej sytuacji określone obowiązki. W myśl art. 125 wskazanej ustawy pracodawca jest zobowiązany do:

  • współdziałania z pracownikiem w gromadzeniu dokumentacji niezbędnej do przyznania świadczenia,
     
  • wydawania pracownikowi lub organowi rentowemu zaświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń i ich wysokości,
     
  • przygotowania wniosku o emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy i przedłożenia go organowi rentowemu, za zgodą pracownika, 
     
  • bezzwłocznego poinformowania, po śmierci pracownika, pozostałej po nim rodziny o warunkach uzyskania renty rodzinnej, przygotowania wniosku o rentę i przedłożenia go organowi rentowemu.

Przekazania wniosku o emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy pracodawca musi dokonać odpowiednio na 30 dni przed:

  • zamierzonym przejściem na emeryturę lub
     
  • ustaniem prawa do świadczeń chorobowych.


Niewywiązanie się przez pracodawcę z obowiązku wydania pracownikowi zaświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń może uzasadniać jego odpowiedzialność odszkodowawczą.


Konieczność przygotowania przez pracodawcę wspomnianej dokumentacji nie dotyczy wszystkich sytuacji. Wskazane obowiązki dokumentacyjne nie obejmują zleceniodawców, pracodawców będących osobami fizycznymi, nieuprawnionymi do wypłaty świadczeń z ubezpieczenia chorobowego oraz tych, którzy opłacają składkę na ubezpieczenie społeczne za siebie i osoby współpracujące. Należy nadmienić, że obowiązek wydawania zaświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń emerytalno‑rentowych aktualizuje się, jeżeli pracownik lub były pracownik wystąpi z odpowiednim wnioskiem. Pracodawca ma jednak obowiązek kompletowania wniosku o świadczenie wyłącznie dla osoby ubezpieczonej, za którą w chwili zgłoszenia przez nią wniosku o emeryturę lub rentę, opłaca składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Pracodawca nie współdziała ponadto w składaniu wniosków o emeryturę dla pracowników urodzonych po 31 grudnia 1948 r., przechodzących na emeryturę na tzw. nowych zasadach. Osoby takie same składają wnioski bezpośrednio do ZUS.


RP-7 i świadectwo pracy w warunkach szczególnych

Dokumenty potwierdzające osiągnięte w danym zakładzie zarobki mają decydujące znaczenie przy ustalaniu wysokości świadczeń ubezpieczeniowych. Ubiegający się o emeryturę lub rentę musi przedłożyć stosowne dokumenty, w oparciu o które organ rentowy ustala prawo do wnioskowanego świadczenia oraz jego wysokość. Do najważniejszych z nich należy zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (RP-7) wystawiane przez pracodawców. Obowiązkiem pracodawców (płatników składek) jest współdziałanie z pracownikiem w gromadzeniu niezbędnej dokumentacji, co w tym przypadku przejawia się w obligatoryjnym, na wniosek ubezpieczonego, wydaniu omawianego zaświadczenia.

W niektórych przypadkach bardzo ważne dla byłego pracownika jest też uzyskanie zaświadczenia (świadectwa) pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. To głównie od posiadania tego dokumentu i sposobu jego wypełnienia przez pracodawcę zależy możliwość wcześniejszego przejścia na emeryturę.



Praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinna być potwierdzona w świadectwie pracy albo w odrębnym zaświadczeniu o wykonywaniu takiej pracy, wystawionym przez pracodawcę. Świadectwo to powinno zawierać informację dotyczącą przyporządkowania konkretnego stanowiska pracy do rodzaju prac określonych w wykazach A i B rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Świadectwo pracy w warunkach szczególnych powinno być ponadto wystawione według wzoru przewidzianego przez akty resortowe wydane przez właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze na podstawie rozporządzenia.

W świadectwie pracodawca powinien podać okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jej rodzaj i nazwę stanowiska pracy, ze wskazaniem odpowiedniego wykazu, pozycji rozporządzenia, jak również zarządzenia resortowego. Nazwa stanowiska pracy w szczególnych warunkach, na jakim był zatrudniony pracownik, wykazana w świadectwie, musi odpowiadać nazwie wymienionej w wykazie aktu resortowego. Nie może być ona niepełna ani tylko podobna.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.)

autor: Agata Barczewska
Gazeta Podatkowa nr 41 (769) z dnia 2011-05-23

Urlopy wypoczynkowe w 2011 roku. Wszystko na ten temat w poradniku na GOFIN.pl