Pomoc eksperta

Dochody zagraniczne

Dochody Polaka uzyskane za granicą

Polski rezydent podatkowy rozliczenia rocznego dokonać musi sumując całość uzyskiwanych w danym roku kwot przychodów, zarówno tych uzyskanych w kraju, jak i za granicą (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zdarzają się jednak przypadki, gdy przychodów zagranicznych nie trzeba w Polsce  w ogóle wykazywać.

Polskim rezydentem podatkowym, który całość swoich przychodów rozlicza na terytorium Rzeczypospolitej jest podmiot, który posiada w Rzeczypospolitej miejsce zamieszkania, przez co należy rozumieć, że osoba:

  1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
  2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Inaczej jest w przypadku nierezydentów, którzy zarabiając w Polsce obowiązkowi rozliczenia z urzędem skarbowym podlegają wyłącznie z zarobków uzyskiwanych z terytorium Polski, przy czym na podstawie umów międzynarodowych, również ten obowiązek może zostać ograniczony.


Polski rezydent

Polski podatnik – rezydent - osiągać może zatem zarówno dochody położone na terytorium kraju, jak i dochody pochodzące z zagranicy, czy też wypłacane mu przez zagraniczne przedsiębiorstwa – nawet w przypadku wykonywania zleceń na terytorium kraju. Wszystkie przychody rozliczy on w Polsce, w rocznym zeznaniu podatkowym.

Obowiązek wykazania dochodów w Polsce nie jest uzależniony od źródła przychodów. Innymi słowy – niezależnie, czy podatnik wykonuje umowę o pracę, sprzedaję prawa autorskie czy też wynajmuje nieruchomość – przychody według polskiego ustawodawcy powinny być wykazane w Polsce i w Polsce opodatkowane. Co więcej, podatnik jest również zobowiązany rozliczać przychody z tytułu prowadzonej za granicą pozarolniczej działalności gospodarczej.

Uwaga:

Powyższa reguła może podlegać znaczącym modyfikacjom za sprawą umów międzynarodowych zawartych z krajem wykonywania czynności zarobkowych. Umowa międzynarodowa o unikaniu podwójnego opodatkowania ma wyższą moc niż ustawa. Stąd każdorazowo należy sięgnąć do umów i sprawdzić, czy nie wskazują one szczególnych zasad opodatkowania danego rodzaju przychodów.

Umowy międzynarodowe mają za zadanie spowodować, by nie wystąpiło dwukrotne – podwójne opodatkowanie tych samych przychodów – w kraju zarobkowania (za granicą) oraz w kraju rezydencji (zamieszkania, rezydencji). Mogą one zakładać, że:

  • jakieś przychody w ogóle nie podlegają opodatkowaniu w jednym państwie (przychody opodatkowane tylko w państwie zarobkowania lub tylko w państwie rezydencji),
  • opodatkowanie w obu państwach, ale pobór podatku w jednym z Państw, tylko do wartości określonego limitu (np. odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz gdy odbiorca jest ich właścicielem, podatek ustalony w ten sposób nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych odsetek.),
  • opodatkowanie przychodów w obu państwach - rezydencji i zarobkowania, z prawem do zastosowania określonych zasad unikania podwójnego opodatkowania:
    • zwolnienia z progresją,
    • proporcjonalnego odliczenia.


Zasada odliczenia proporcjonalnego

Jeżeli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nakazuje zastosować zasadę odliczenia proporcjonalnego lub też nie stanowi o zastosowaniu jakiejkolwiek metody, ewentualnie jeśli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania w ogóle nie była z danym krajem zawarta, polski rezydent podatkowy ma obowiązek:

  • w zeznaniu rocznym wykazać przychody z zagranicy (deklaracja podatkowa PIT – z reguły PIT-36 oraz załącznik PIT/ZG),
  • odliczyć podatek zapłacony u źródła, w kraju obcym, ale tylko proporcjonalnie nie więcej, niż podatek, który należy zapłacić z tego tytułu w Polsce w zakresie przypadającym na kwotę dochodu z zagranicy (czyli proporcjonalnie do dochodu z zagranicy).

Zatem jeśli podatek za granicą byłby wyższy niż w Polsce - konieczne będzie odliczenie części podatku zagranicznego, nie będzie można odliczyć go w całości


Przykład

Za granicą podatek wynosi 5 tys. zł (według stawki 25%). W Polsce podatek ten wynosi 3 tys. zł (według stawki 18%). Podatnik uzyskiwał w Polsce jeszcze inne przychody i łącznie powinien od nich zapłacić 10 tys. zł podatku. Podatnik nie odliczy całego podatku zapłaconego za granicą, lecz jedynie 3 tys. zł - czyli tę część podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.


Zasada zwolnienia z progresją

Stosowanie tej zasady zwalnia z opodatkowania w Polsce kwoty uzyskane za granicą, ale może wpływać na stopień skali podatkowej stosowanej do wynagrodzeń krajowych.

Uwaga!

Jeżeli podatnik poza przychodami uzyskanymi za granicą nie uzyskiwał w kraju innych przychodów, nie musi on składać w takim przypadku deklaracji podatkowej. Natomiast w przypadku zastosowania zasady proporcjonalnego odliczenia - deklarację trzeba złożyć.

 

Zarobkowanie w Polsce nawet kwoty poniżej 3091 zł (kwota wolna od podatku) zobowiązuje nas do doliczenia przychodów z zagranicy rozliczanych na zasadzie zwolnienia z progresją i wykazania źródła przychodów w rocznej deklaracji podatkowej.

Odliczanie podatku zagranicznego 2014

W zeznaniu za rok 2014 kwoty podatku wyrażone w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia wydatku lub zapłaty podatku. Ta sama (odpowiednio) zasada przeliczania dotyczy ewentualnych kosztów uzyskania przychodów, ponoszonych w walutach obcych.

Piotr Szulczewski
Analityk Bankier.pl Firma i Podatki

  • data utworzenia: 23-07-2014
  • data modyfikacji: 14-08-2014

Komentarze

Brak komentarzy
Dodaj swój komentarz
Drukuj