12.08 Zalewski: Gorzka wygrana i prawdziwy prorok

Gdy startowaÅ‚a reforma emerytalna w Polsce zaÅ‚ożyÅ‚em siÄ™ wówczas z jednym znajomym, że w tej formie nie przetrwa zbyt dÅ‚ugo. ZakÅ‚adaÅ‚em jednak, że wczeÅ›niej czy później ludzie, czyli klienci OFE obudzÄ… siÄ™ i zauważą, że pobieranie prowizji od przymusowych wpÅ‚at w wysokoÅ›ci nawet 10% jest bandytyzmem. Przy inflacji jednocyfrowej, znanych na Å›wiecie możliwych do uzyskania stopach zwrotu z obligacji i akcji, oznacza to, że zanim każda moja wpÅ‚ata do funduszu emerytalnego wyjdzie na “zero” musi minąć jakieÅ› dwa-trzy lata.

Prowizje udaÅ‚o siÄ™ obniżyć, choć towarzystwa emerytalne wspierane przez IGTE dzielnie walczyÅ‚y sugerujÄ…c nawet, że obniżenie prowizji wpÅ‚ynie na pogorszenie usÅ‚ug. Zawsze mnie fascynowaÅ‚ ten argument. Prowizje pobierane przez obowiÄ…zkowe fundusze emerytalne byÅ‚y wyższe niż konkurujÄ…ce ze sobÄ… fundusze inwestycyjne, czyli odpadaÅ‚y koszty promocji, konkurencji i tych wszystkich rzeczy, z którymi muszÄ… siÄ™ borykać TFI, a jednak grożono, że bÄ™dzie gorzej.

Od lat jestem krytykiem tego w jaki sposób wykonano II filar, caÅ‚ej III-filarowej reformy. Generalnie sam pomysÅ‚ i zaÅ‚ożenia byÅ‚ i jest niezÅ‚y, tylko wykonanie jak zwykle “na niby”. Oligopol OFE, wysokie prowizje, brak konkurencyjnoÅ›ci, brak zróżnicowanej polityki inwestycyjnej, brak sensownej oceny wyników, koncept zakÅ‚adów emerytalnych- kolejnego pożeracza prowizji, brak wsparcia edukacyjnego dla III filara i wiele, wiele innych.

 

powrót do listy aktualnościMoja emerytura/renta